Getuigenissen: Zorgen genoeg. Genoeg gezorgd

Patricia Van Rompaey (59 jaar)

Patricia werkte sinds 1987 onafgebroken fulltime bij een werkgever. Sinds 1994 bij een Amerikaanse multinational tot heden. Vanaf 2006 halveerde ze haar uren om zorg voor haar kinderen en het huishouden te combineren, zonder formeel zorgverlof te nemen. Vandaag werkt Patricia nog steeds met een vast halftijds contract (18u75), in een vaste uurregeling: week 1 werkt ze twee volle dagen en week 2 drie volle dagen.

In het nieuwe pensioenstelsel telt een loopbaanjaar alleen als er minstens 156 dagen gewerkt werden. Door haar halftijds werk vallen 9 jaren net onder die drempel, ondanks dat ze nooit langdurig ziek was of onbetaald verlof nam (respectievelijk 152, 154, 155, 155, 155, 149, 153, 155 en 155 dagen).

Patricia: “Ik heb 39 jaar onafgebroken gewerkt, waarvan de laatste 31 jaar bij dezelfde werkgever, ruim boven de 7020 werkdagen. Toch tellen sommige jaren niet mee. Het voelt oneerlijk, alsof zorgarbeid en halve werkweken minder waard zijn. Mijn man werkte voltijds en bouwde carrière op; ik deed alles thuis, en nu word ik daarvoor afgestraft.”

Carine Defauw (63 jaar)

Carine startte in 1984 voltijds als vroedvrouw. Na de geboorte van haar tweede dochter schakelde ze over naar halftijds werk en werkte jarenlang in de nachtdienst. In 1988 kreeg ze de diagnose spondyloartritis, maar ze bleef actief in de zorg.

In 1995, na een zware opstoot van haar ziekte en met drie jonge kinderen, stopte ze noodgedwongen met werken. Ze werd meer dan vijf jaar onthaalouder, werk dat maatschappelijk waardevol was, maar vandaag niet als volwaardige loopbaanjaren meetelt. Later werkte ze opnieuw in de zorg en als lesgever. Tussen 2012 en 2016 kreeg ze vier prothesen. Sinds 2015 is ze erkend als invalide, maar ze werkt progressief verder als lesgever.

Door haar onderbroken en versnipperde loopbaan kan ze pas in 2029 met pensioen. Haar geraamde pensioen bedraagt ongeveer €1.740, maar ze vreest dat nieuwe hervormingen dit bedrag zullen verlagen.

Carine: “Voltijds werken is fysiek onmogelijk, maar ik wil blijven bijdragen. Het voelt onrechtvaardig dat keuzes van veertig jaar geleden, zonder duidelijke informatie, vandaag zo zwaar doorwegen.”

Yahaira Tamerus (39 jaar)

Yahaira werd geboren in de Dominicaanse Republiek en woont vandaag in Antwerpen. Als alleenstaande mama werkte ze meer dan acht jaar als poetshulp in de dienstenchequesector. Het was geen evidente keuze, maar een noodzakelijke: haar werkuren sloten aan bij de schooluren van haar kinderen en boden haar de zekerheid van een vast inkomen.

Vandaag werkt ze als logistiek medewerker in een overheidsinstelling, waar ze iets meer verdient. Toch blijven haar zorgen groot. De lage lonen in de schoonmaaksector, gecombineerd met beperkte opbouw, maken het bijna onmogelijk om een waardig pensioen op te bouwen. Dat vooruitzicht, na jaren hard werken, weegt zwaar.

Yahaira’s verhaal toont hoe jarenlang werken geen garantie is op financiële rust later. Het idee dat ze na een leven vol inzet moet rondkomen met zo weinig, is bijzonder onrechtvaardig.Yahaira: “Het is essentieel dat er meer gedaan wordt om de lonen in de schoonmaakbranche te verhogen,  zodat we als medewerkers de waardigheid en respect kunnen ontvangen die we verdienen.”